Το λιομάζωμα.

Στα τέλη Νοέμβρη και λίγο πριν μπούμε σε ρυθμούς Χριστουγεννιάτικους ,ασχοληθήκαμε και με την ελιά ,μιλήσαμε για τη διαδικασία της συγκομιδής του ελαιοκάρπου και της παραγωγής του ελαιολάδου .Ο καρπός της ελιάς ωριμάζει στα μέσα προς τέλη του φθινοπώρου, οπότε και ξεκινάει η συγκομιδή, ή το λιομάζωμα. Η ελιά παραδοσιακά μαζεύεται με το χέρι, και το μάζεμα της ελιάς αποτελεί εδώ και αιώνες σημαντική αγροτική δραστηριότητα σε πολλές περιοχές της Μεσογείου .
Είδαμε εικόνες και τις βάλαμε σε  διαδοχική σειρά .

Αναφερθήκαμε στο μύθο της Αθηνάς και του Ποσειδώνα ,τον οποίο και ζωγραφίσαμε .

Θαυμάσαμε Έλληνες και  ξένους ζωγράφους που φιλοτέχνησαν αυτό το ευλογημένο δέντρο .Περισσότερο όμως σταθήκαμε στον πίνακα του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ :το λιομάζωμα  και στον πίνακα του Βαν Γκογκ :Ο ελαιώνας .

                    
                         Εμείς στη συνέχεια  τους ζωγραφίσαμε όσο μπορούσαμε καλύτερα. 

Η ελιά και το καλάμι.

 Μια φορά  γειτόνευαν η ελιά και το καλάμι. Η ελιά ήταν ένα μεγάλο και δυνατό δέντρο,  με πολλά κλαδιά, που κρατούσαν τα φύλλα τους όλη τη χρονιά και κάθε δυο χρόνια, έγερναν από το βάρος του καρπού.
Το καλάμι πάλι ήτανε ψηλόλιγνο με καταπράσινα στενόμακρα φύλλα, με ωραιότατα παράξενα λουλούδια που έμοιαζαν με τσαμπιά κι είχανε τα σχήμα του αδραχτιού.
Η ελιά καυχιόταν ολοένα:
-Τι είσαι συ. μπροστά μου; έλεγε στο καλάμι Εγώ είμαι ένα δέντρο μεγάλο. δυνατό, ευλογημένο. Οι άνθρωποι με λατρεύουν γιατί τους δίνω τις ελιές και το λάδι μου, τους δίνω ξερόκλαδα  για να ζεσταίνονται , τους δίνω ξύλα για να φτιάχνουν ακριβά έπιπλα. Είμαι μεγάλη , ψηλή, γερή και συ είσαι ένα αδύναμο πραγματάκι ,  που λυγίζεις μπροστά σ' όλους τους ανέμους και τους προσκυνάς. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς έχεις την τόλμη να φυτρώνεις πλάι μου.
Το καημένο το καλάμι , που ήταν από φυσικού του ντροπαλό, τ άκουγε όλα αυτά και δεν έλεγε τίποτα κι ούτε και θύμωνε , γιατί αυτό δεν είχε να καυχηθεί για τίποτα.
'Ήρθε ένας χειμώνας όμως βαρύς κι άρχισε να φυσάει ένας αέρας δαιμονισμένος. που χτυπούσε με μανία την ελιά ώσπου στο τέλος, την ξερίζωσε. Το καλάμι, με το πρώτο φύσημα του ανέμου, έγειρε, λυγερό όπως ήτανε, προς το νερό κι έτσι ο άνεμος περνούσε από πάνω του χωρίς να το πειράξει. Κι όταν η καταιγίδα σταμάτησε κι ο άνεμος έπαψε να φυσάει, η ελιά απόμεινε πεσμένη στο χώμα και το καλάμι σηκώθηκε πάλι όρθιο και λυγερό, όπως και πριν. Βλέπετε, το καλάμι ήξερε να υποχωρεί εκεί που ένιωθε ότι δεν είχε δύναμη ν' αντισταθεί, ενώ η ελιά πλήρωσε με τη ζωή της την υπερηφάνειά της.
Εμείς θέλαμε όμως  να δώσουμε ένα ευχάριστο τέλος σ αυτήν την ιστορία  και έτσι αποφασίσαμε να μην αφήσουμε την ελιά κάτω στο έδαφος και στις λάσπες τραυματισμένη και κινδυνεύοντας να πεθάνει , αλλά χάρη στη μεγαλοψυχία του καλαμιού και την έγκαιρη παρέμβασή του,να σωθεί και να ξανασταθεί και πάλι όρθια. Έτσι ,το καλάμι σκέφτηκε να παρακαλέσει τον γεωργό και ιδιοκτήτη του χωραφιού να ξ αναφυτέψει γρήγορα την ξεριζωμένη ελιά που ήταν πεσμένη κάτω ,και να την περιποιηθεί ,ώστε να γίνει πάλι καλά και να συνεχίσει να βρίσκεται δίπλα του. Έτσι και έγινε. Μετά από λίγο καιρό ,η ελιά μετανιωμένη πια για τα λάθη της ,ζήτησε συγνώμη από το καλάμι  και έζησαν εκεί για πολλά χρόνια φίλοι αγαπημένοι και μονοιασμένοι...

Μεταξύ των άλλων ,με  αυτό το παραμύθι προσεγγίσαμε φέτος την θεματική ενότητα της ελιάς , θέλοντας να την συνδυάσουμε και με το πρόγραμμα αγωγής υγείας που υλοποιείται  στο Νηπιαγωγείο για τα συναισθήματα .Η υπερηφάνεια ,ο εγωισμός , η φιλαυτία  και ο κομπασμός ,είναι αρνητικά συναισθήματα και παράδειγμα προς αποφυγήν ,ενώ αντίθετα η υπομονή, η καρτερικότητα , η καλοσύνη και  ο σεβασμός ,είναι θετικά στοιχεία , αρετές  και παράδειγμα προς μίμηση για τους ανθρώπους. 

Το παραπάνω παραμύθι ,αφού καταλάβαμε τα ηθικά του διδάγματα ,το αντιπαραθέσαμε στη συνέχεια και με την ιστορία του εγωιστή γίγαντα που μας παρουσίασε  μάλιστα και το κουκλοθέατρο Λαμίας  στο χώρο του  σχολείου μας .

Ο Εγωιστής γίγαντας– Όσκαρ Γουάιλντ 

Μετά το σχολείο, τα παιδιά παίζουν μέσα σε έναν πανέμορφο κήπο γεμάτο πρωτόγνωρα λουλούδια και πουλιά που «χορεύουν» ολόγυρα. Ύστερα από το μάθημα, νιώθουν εκεί να ανοίγουν οι ορίζοντές τους. Όμως, ο κήπος δεν τους ανήκει. Κάποια στιγμή επιστρέφει ο ιδιοκτήτης, ο απειλητικός, βλοσυρός, ακοινώνητος γίγαντας. Τα διώχνει αμέσως. Θέλει την ησυχία του. Ο κήπος ερημώνει και μαραζώνει αμέσως-σάμπως δεν έχει και εκείνος «ψυχή»; Τα πουλιά αποδημούν, έρχεται παγωνιά, χιόνι, βοριάς. Ο γίγαντας δεν μπορεί να καταλάβει γιατί μόνο στον δικό του κήπο έφυγε η άνοιξη και εγκαταστάθηκε το γκρίζo. Ο πανέμορφος του  κήπος μεταβάλλεται σ’ ένα απέραντο  χειμωνιάτικο, παγωμένο τοπίο. Άραγε, το γέλιο ενός παιδιού, θα μπορέσει να λιώσει την παγωμένη καρδιά ενός ΕΓΩΙΣΤΗ ΓΙΓΑΝΤΑ; 

«Η αγάπη τρέφεται από τη φαντασία, χάρη στην οποία γινόμαστε σοφότεροι απ’ ό,τι γνωρίζουμε, καλύτεροι από ό,τι  αισθανόμαστε,   ευγενέστεροι από ό,τι είμαστε, χάρη στην οποία μπορούμε να δούμε τον κόσμο ως όλον, χάρη στην οποία, και μόνο χάρη σ΄ αυτήν, μπορούμε να καταλάβουμε τους άλλους στις πραγματικές και στις ιδεώδεις σχέσεις τους.»

Όσκαρ Ουάιλντ

Καλό μήνα και καλό Χειμώνα .

''Ο σπορέας το ηλιοβασίλεμα ''

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης και στα πλαίσια της θεματικής ενότητας για το όργωμα και τη σπορά ,αλλά και με αφορμή την υλοποίηση του καινοτόμου πολιτιστικού  προγράμματος για την τέχνη στο Νηπιαγωγείο , αφού δοκιμάσαμε όλοι τα υπέροχα πολυσπόρια  ,τηρώντας και αυτό το ωραίο έθιμο του λαού μας ,θελήσαμε να δούμε και ορισμένους πίνακες ζωγραφικής που είχαν σχέση με το θέμα ,τους οποίους και σχολιάσαμε.
 Κυρίως όμως σταθήκαμε στο όμορφο έργο του Ολλανδού ζωγράφου  Βίνσεντ Βαν Γκογκ :  ''Ο  σπορέας το ηλιοβασίλεμα ''.

Μιλήσαμε για τη ζωή και το έργο αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη, ο οποίος  θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους  ζωγράφους , όλων των εποχών.
Εντοπίσαμε κάποιες λεπτομέρειες στον πίνακα όπως το μπλε  χρώμα στο σταροχώραφο και το κίτρινο στον ουρανό ,  τη στιγμή που θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Ο Βαν Γκογκ  ,συνήθιζε να μην επιλέγει το χρώμα της πραγματικότητας .
''Βάζω την καρδιά και την ψυχή μου στα έργα μου και έχω χάσει το μισό μου μυαλό σε αυτή την πορεία '', έλεγε.
Ο πίνακας απεικονίζει με τον καλύτερο τρόπο , αυτή την πανάρχαια γεωργική εργασία του ανθρώπου και ταυτόχρονα το σκληρό και αδιάκοπο  αγώνα που δίνει για την επιβίωσή του.
Έτσι κι εμείς αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα δικό μας έργο τέχνης ,παρόμοιο με αυτό του Βαν Γκογκ ,όπου κολλήσαμε σχεδόν όλους τους σπόρους   που γνωρίσαμε και φάγαμε  προηγουμένως  ,φτιάχνοντας ένα πολύχρωμο χωράφι .Ζωγραφίσαμε τον σπορέα μας και στη συνέχεια γράψαμε και τα ονόματα των σπόρων που κολλήσαμε σε μικρές καρτελίτσες ,βάζοντάς τα πάνω στην ομαδική εργασία μας .Τέλος, θα θέλαμε να ευχηθούμε σε κάθε σπορέα που βρίσκεται πάνω στη γη ,να έχει κάθε χρόνο καλή και πλούσια σοδειά.

                                                

Τα πολυσπόρια.

Στις 21 Νοεμβρίου , ανήμερα της γιορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας , αναβιώνουν το έθιμο με τα πολυσπόρια .
Οι νοικοκυρές βάζουν αποβραδίς διάφορα είδη σπόρων, όπως φακές, ρεβίθια ,κουκιά ,φασόλια, γίγαντες, σιτάρι, καλαμπόκι ,φάβα κ.α ,  σε νερό για να μουσκέψουν ,προκειμένου την άλλη μέρα να τα βράσουν όλα μαζί  και να τα μοιραστούν με φίλους ,γείτονες και συγγενείς.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου για τους αγρότες, που την ονομάζουν, «της Παναγιάς της Αρχισπορίτισσας», της «Μεσοσπορίτισσας» ή της «Ξεσπορίτισσας», ανάλογα σε ποιο στάδιο βρίσκεται η σπορά. Λέγεται και «Πολυσπορίτισσα», επειδή την ημέρα αυτή συνηθίζουν να βράζουν σπόρους από τα γεωργικά τους προϊόντα, που άλλα τρώγουν και άλλα προσφέρουν για τα «χρόνια πολλά» και την ευδοκίμηση της σποράς. Σπόρους πηγαίνουν για ευλογία και στην εκκλησία.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/576#ixzz3t6daaLdb
Έτσι κι εμείς θελήσαμε φέτος να αναβιώσουμε αυτό το έθιμο και στο Νηπιαγωγείο μας και μας άρεσε πολύ.