Όλοι ένας κόσμος.

 Λίγο πριν μιλήσουμε για την θεματική ενότητα της 25ης Μαρτίου  και με αφορμή  την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού που γιορτάζουμε στις 21 Μαρτίου, ασχοληθήκαμε  με τις φυλές που υπάρχουν στον πλανήτη μας,με τη διαφορετικότητα και με όλα  τα παιδιά του κόσμου .
Γνωρίσαμε τις φυλές , τον τρόπο ζωής και διατροφής  των ανθρώπων ανά τον κόσμο, κάποιες από τις παραδόσεις τους , τα ήθη , τα έθιμα ,την κουλτούρα τους και τον πολιτισμό τους . Διαβάσαμε σχετικά βιβλία , παίξαμε με λέξεις -μηνύματα, εντοπίσαμε στον παγκόσμιο χάρτη  τις ηπείρους όπου συναντάμε κυρίως τις φυλές αυτές. Φάγαμε με ξυλάκια όπως οι Κινέζοι , είδαμε τοπικές ενδυμασίες των Εσκιμώων, σπίτια και κατοικίες στην Αφρική , μεγάλα δημόσια κτίρια στην Ευρώπη και όχι μόνο, και άλλα πολλά.
Όλοι συμφωνήσαμε ότι κάθε φυλή , κάθε τόπος. πολιτισμός  και κάθε άνθρωπος ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος  και από το μέρος  καταγωγής του, έχει να μας δείξει θαυμάσια πράγματα ,μοναδικά και ανεπανάληπτα .Όλοι αν και διαφορετικοί είμαστε ίσοι. Τα παιδιά όλου του κόσμου έχουν τα ίδια δικαιώματα και πρέπει να χωράνε όλα στην ίδια αγκαλιά της παγκόσμιας αλληλεγγύης και συναδέλφωσης των λαών.  Είτε είναι παιδιά  από διαφορετική φυλή  ,είτε είναι παιδιά με ειδικές ανάγκες-ικανότητες, πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα και ισάξια από όλους μας.

Η ενασχόληση με το θέμα ξεκίνησε με ένα παραμύθι που άρεσε πολύ στα παιδιά....

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα χέρι του οποίου τα δάκτυλα δεν συμφωνούσαν και το κάθε ένα ήθελε να κάνει το δικό του. Μια μέρα ο δεικτικός σκέφτηκε :''Θα παίξω πιάνο'' και άρχισε να χτυπάει τα πλήκτρα του πιάνου. Την ίδια στιγμή ο μεσαίος είπε : ''Θέλω να ζωγραφίσω ''και έβαλε ένα χαρτί πάνω στο πιάνο. Το χαρτί σκέπασε μερικά πλήκτρα και ο δεικτικός νευρίασε. Νευρίασε ακόμα περισσότερο όταν ο μεσαίος δεν μπορούσε να κρατήσει το μολύβι και εκείνο  έπεσε κάτω. Ο παράμεσος κρύωνε και σκέφτηκε να φορέσει ένα γάντι. Ήταν όμως πολύ δύσκολο να μπει μόνος του μέσα στο γάντι να βρει τη θέση του  και άρχισε να στριφογυρνάει πάνω στο πιάνο και πάνω στο χαρτί , μήπως τα καταφέρει. Ο μεσαίος θύμωσε και ο δεικτικός νευρίασε ακόμα πιο πολύ. Ξαφνικά το μικρό δάκτυλο είχε μια ιδέα .  Άκουσε το στόμα που φώναζε ότι διψούσε και σκέφτηκε να του δώσει ένα ποτήρι νερό. Δεν ζήτησε όμως βοήθεια από τα άλλα δάκτυλα και προσπάθησε να σηκώσει μόνο του το ποτήρι με το νερό. Φυσικά δεν είχε πολύ δύναμη να σηκώσει το ποτήρι και το νερό χύθηκε παντού : το πιάνο , το χαρτί ,το μολύβι,  το γάντι έγιναν μούσκεμα. Σταματήστε ακούστηκε η φωνή του αντίχειρα :''Δεν γίνεται έτσι. Ας δουλέψουμε όλοι μαζί για να πετύχουμε. Η μουσική θα ακουγόταν πιο ωραία ,αν παίζαμε μαζί με τον δεικτικό . Ο μεσαίος μας χρειάζεται όλους για να κρατήσει το μολύβι και είναι τόσο κουτό να έχεις μόνο ένα δάκτυλο μέσα σε ένα γάντι. Κι αν είχαμε βοηθήσει όλοι μαζί το μικρό δάχτυλο  να σηκώσει το ποτήρι με το νερό , δεν θα διψούσε τώρα το στόμα ''. Έτσι τα πέντε δάχτυλα αποφάσισαν από εδώ και στο εξής να βοηθάει το ένα το άλλο και να συνεργάζονται πάντα σε ότι κι αν επιλέξουν να κάνουν.
Συμφωνήσαμε λοιπόν όλοι ότι το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τους ανθρώπους ,ανεξάρτητα από τη φυλή τους , το χρώμα του δέρματος, τον τόπο καταγωγής τους , ακόμα και τις ιδιαιτερότητες του καθενός.
Στη συνέχεια είπαμε το ακόλουθο τραγουδάκι:

                                   
Διαβάσαμε και ξεφυλλίσαμε  τα παρακάτω βιβλία:

                                                 
Είδαμε τις παρακάτω εικόνες :

                                                 
                                                 
                                     
                                     
                                      

Μας άρεσε πολύ το διαπολιτισμικό αλφαβητάρι για την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού (21 Μαρτίου)

Μιλήσαμε για τη συμβολή των γιατρών χωρίς σύνορα ,της unicef,της εκκλησίας κτλ στην εξάλειψη της φτώχειας,του πολέμου  και των ασθενειών ανά τον κόσμο. 

Παίξαμε με τις λέξεις , ανατρέξαμε στον παγκόσμιο χάρτη :

τοποθετήσαμε πάνω στις ηπείρους τις φυλές που κυριαρχούν σε κάθε μια

είδαμε τις χώρες της Αφρικής

και της Ασίας

 

Ζωγραφίσαμε, γράψαμε ,αντιστοιχίσαμε :

                        

Τέλος φτιάξαμε το πολύχρωμο λουλούδι της φιλίας  που θα στολίζει την παρεούλα μας από εδώ και στο εξής : 

Το ημερολόγιο του κόκκινου ήλιου.

Στο Νηπιαγωγείο μας,σε συνεργασία με τις φοιτήτριες του τρίτου έτους,  θελήσαμε να υποδεχθούμε την Άνοιξη ,μέσα από ορισμένους πίνακες του διάσημου ζωγράφου Χουάν  Μιρό ,όπου ένας ανεπανάληπτος και κατακόκκινος ήλιος δεσπόζει σε πολλά από τα έργα του.

Αφού μιλήσαμε για το εαρινό ηλιοστάσιο και συμφωνήσαμε ότι η ημέρα  τώρα την Άνοιξη , μεγαλώνει όλο και περισσότερο και άρα ο ήλιος μας φωτίζει περισσότερες ώρες , είδαμε μερικούς πίνακες του Χουάν Μιρό ,όπου ένας μεγάλος κόκκινος ήλιος πλαισιώνει αυτά τα σπουδαία έργα τέχνης.
 Αναφερθήκαμε στο βιογραφικό του Ισπανού Ζωγράφου, είδαμε βίντεο με τα έργα του και στη συνέχεια επιθυμώντας να του μοιάσουμε κι εμείς, προσπαθήσαμε να ζωγραφίσουμε όπως αυτός.
Πιο συγκεκριμένα :

Μιρό Χουάν...Miro Juan (1893-1983)

~Γνωρίζουμε αγαπημένους ζωγράφους~

  Ο Μιρό λένε..."Ζωγράφιζε σαν παιδί, αλλά γεννήθηκε παππούς"

  Το όνομα του  έχει συνδεθεί συχνά με την εικόνα ενός ναΐφ ζωγράφου, ο οποίος μάλιστα έχει κατηγορηθεί ουκ ολίγες φορές για την κραυγαλέα και επιδεικτική"ευκολία" της ζωγραφικής του. Οι μικροσκοπικές μορφές που εμφανίζονται στους πίνακες του και παραπέμπουν σε παιδικό χέρι αντιμετωπίζονται από πολλούς σαν ένα παιχνίδι. Ωστόσο, καμία ερμηνεία δεν είναι, ενδεχομένως πιο επιφανειακή από αυτή ούτε και απέχει περισσότερο από την ουσιαστική κατανόηση ενός καλλιτέχνη του δικού του διαμετρήματος!

  Με την αυθόρμητη τεχνική του, ο Μιρό αποδεικνύει σε μια κοινωνία που όσο λιγότερο δημιουργεί τόσο περισσότερο παράγει ότι, αν η παραγωγή είναι συνώνυμη της εργασίας, η δημιουργία είναι συνώνυμη του παιχνιδιού.

 Μαζί με τον Πικάσο θεωρούνται από τους πατέρες της Μοντέρνας ζωγραφικής. Εντυπωσιακά πολυδιάστατος και παραγωγικός καλλιτέχνης, υπήρξε αφηγητής μυθικών και λυρικών διηγημάτων. 

  Ένας ποιητής της εικόνας, σουρεαλιστής που το ιδίωμά του χαρακτηρίζεται απόσημεία και σύμβολα, μεταφορικά φωτισμένα και φορτισμένα που αναδύονται απ' τα βάθη του υποσυνείδητου. Τα οράματά του παιγνιώδη κι αλλόκοτα, περιλαμβάνοντας παραμορφωμένες φιγούρες ζώων κι οργανικές φόρμες, καθώς επίσης και παράξενες γεωμετρικές κατασκευές. Αυτές οι εικόνες φιλοτεχνηθήκαν με φαινομενική λεπτότητα, σ' επίπεδο κι ουδέτερο φόντο, με περιορισμένη γκάμα έντονων χρωμάτων, με έμφαση στο μπλε, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μαύρο. Αργότερα πειραματίστηκε μ' άλλα υλικά και φιλοτέχνησε λιθογραφίες, οξυγραφίες, κολάζ, γλυπτά, τοιχογραφίες, κεραμικά κι υφάσματα.

  Γεννήθηκε στις 20 Απρίλη, στη Βαρκελώνη και 14 ετών φοιτά στην Εμπορική Σχολή. Κρυφά παρακολουθεί μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών.

  Το 1912 γράφεται στη Σχολή Τέχνης του Νταλί κι 6 χρόνια μετά, διοργανώνεται η πρώτη προσωπική του έκθεση στη Galleria Dalman, στη γενέτειρά του.

  Το 1921, βρίσκεται στο Παρίσι, και κάνει παρέα με τους, Αντρέ Μπρετόν, Έρνεστ Χεμινγουαίη και Χένρι Μίλερ. Η Gallerie Licorne διοργανώνει προσωπική του έκθεση.

  Το 1929 παντρεύεται τη Πιλάρ Χουνκόσα, με την οποία αποκτά μια κόρη, τη Ντολόρες και 3 χρόνια μετά, επιστρέφει στη Βαρκελώνη. Ασχολείται με τη σκηνογραφία και σχεδιάζει τα κοστούμια για τα Ρώσικα Μπαλέτα Ντιαγκίλεφ. Με το ξέσπασμα του Εμφυλίου, το 1936, επιστρέφει στο Παρίσι με την οικογένειά του.

  Το 1941, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Νέας Υόρκης, διοργανώνει αναδρομική του έκθεση. Την επόμενη χρονιά, επιστρέφει για εγκατάσταση, στο πατρικό του.

  Το 1955 σταματά να ζωγραφίζει κι ασχολείται με τις Γραφικές Τέχνες και τα Κεραμικά. Τον επόμενο χρόνο, μετακομίζει στη Πάλμα της Μαγιόρ. Ξαναρχίζει να ζωγραφίζει και τέσσερα χρόνια μετά, εκθέτει στην Αμερική και την Ιαπωνία.

 Το 1975 ιδρύει το Ίδρυμα Χουάν Μιρό Κέντρο Σπουδών Σύγχρονης Τέχνης.

  Το 1983, ανήμερα Χριστούγεννα, πεθαίνει στο ατελιέ του στη Πάλμα της Μαγιόρκα, σε ηλικία 90 ετών.

  Ο Μιρό ήταν κλειστός άνθρωπος, χαμηλών τόνων.  Τα έκανε όλα με πρόγραμμα, τον ενδιέφερε μόνο να είναι υγιής ώστε να δουλεύει συνεχώς... 

http://youtu.be/yDWPOkrJ0B8

 http://youtu.be/kJk9CRchUmo

Μεγαλύτερη εντύπωση μας έκαναν οι πίνακες με τις ανάποδες φιγούρες , το πράσινο σποράκι, το πέταγμα του πουλιού στο φεγγαρόφωτο, ο κήπος και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, τους οποίους αποφασίσαμε και να ζωγραφίσουμε ,βάζοντας τόσο στο κέντρο όσο και σε κάθε πίνακα ξεχωριστά τον μεγάλο κόκκινο ήλιο. 

Τον ήλιο στο κέντρο του χαρτιού τον στολίσαμε με τρήμα κόκκινης κιμωλίας που εμείς οι ίδιοι τρίψαμε. 

Αυτοί  είναι οι πίνακες που επιλέξαμε : 

Εμείς ωστόσο τους ζωγραφίσαμε κάπως έτσι: 

 Η φίλη μας εδώ ήθελε να τα κάνει όλα ανάποδα ,όπως και ο ζωγράφος μας , που πολλές φορές ζωγράφιζε αλλόκοτα.

                                       

                                        

Καλώς μας ήρθες Άνοιξη ....